22 Nisan 2011 Cuma

Ardından...

Yokuş aşağı bitişlerin hızına yetişemeyen zavallı aklım..
Hiç bir grizgahın daha manasına varamamışken,
Sonuçlara teselli cümleleri eklerken,
Ve bitmeyen hamlelerin kısırlığında kendini bulmaya çalışırken...
Ne varlığı ne yokluğu anlamdıramamışken...

Dedim ya zavallı ben...
Saflığa bulanmış ne varsa lehime...
Gönülde kalan basite indirgenmiş iki kelime.

Gidenlere söylenesi yıpranmış cümleler.
Verilememiş sevgi kelamları.
Bir cüzdan arasına sıkıştırılmış hayal tümceleri..
Silik, yırtılmış, rengi kararmış...

Ama cümle bitince bitmez satırlar,
Dalga gelince  kaybolmaz tüm kalıntılar,
Sessizlik çökünce kendine kalır sadece insan..

Ama bitmez sevgi,
Bitemez ki..

Kolay başlangıc zor gelişme yaşayan ,
Ve sonuç cümlesine bir nefeste varan,
Hızını alamamış, yaşanmış sayılan...
Bitti deyince bitemeyenleri ele vermez mi ki?